Omdat er geen overeenkomst bestaat tussen de ernst van het letsel en de mate waarin Posttraumatische Dystrofie zich kan ontwikkelen, moet men goed op de symptomen letten die aan het syndroom ten grondslag liggen. Een diagnose is essentieel en dat is dan ook de reden waarom artsen in zowel de eerste als de tweede lijn van de gezondheidszorg goed op de hoogte moeten zijn van dit syndroom.
Preventief helpt mogelijk een goede en adequate pijnbestrijding bij letsels, een snelle en juiste wondbehandeling en het innemen van 500 mg vitamine C gedurende 30 dagen na een trauma of operatie.

Verhoogde sympathische activiteit
De theorie dat Posttraumatische Dystrofie wordt veroorzaakt door verhoogde sympathische activiteit leidt tot de volgende behandelstrategie:
1. Met medicijnen: die de sympathische activiteit remmen zoals propanolol (Inderal).
2. Blokkadetechnieken: het onderbreken van de sympathicus- activiteit door zenuwblokkade:
- Het regionale intraveneuze sympathicus blok of RIS-blok met behulp van guanethidine.
- Het ganglion stellatum sympathische blok (bovenste ledematen) of het lumbale sympathicus blok (onderste ledematen) met plaatselijke verdoving. Dit moet een aantal keren herhaald worden.
- Definitieve sympathicusblokkade (sympathectomie): het ganglion stellatum of het lumbale sympathicus blok met behulp van alcohol, fenol of thermocoagulatie. Ook chirurgisch uitgevoerde sympathectomie is mogelijk. De sympathectomie wordt voornamelijk uitgevoerd bij causalgie of bij langdurig bestaande koude-dystrofie.








De resultaten van deze behandelingen zijn wisselend. Tegenover bijna elk onderzoek met positieve resultaten staat wel een studie die het tegendeel aangeeft. Verder laat de methodologische kwaliteit van de studies te wensen over. Recente analyses geven aan dat sympathicusonderdrukkende middelen in het algemeen, en vooral de regionale guanethidine (RIS) blokkades niet effectief zijn in het bestrijden van de pijn bij Posttraumatische Dystrofie.

Abnormale steriele ontstekingsreactie
De theorie dat Posttraumatische Dystrofie wordt veroorzaakt door een abnormale steriele ontstekingsreactie leidt tot de volgende behandelstrategie:
1. Met medicijnen:
- Corticosteroïden worden gebruikt om de ontstekingscomponent van Posttraumatische Dystrofie te bestrijden.
- Vooral in Nederland maakt men gebruik van 'scavengers', ofwel zuurstofradicaalvangers. Bij ontstekingsreacties zouden vrije zuurstofradicalen vrijkomen om het ontstekingsproces te remmen, maar een te hoge productie leidt tot vernietiging van gezond weefsel. Hierop berust de behandeling met de zogeheten 'scavengers' in de acute (warme) fase: Desoxymethylsulfoxide (DMSO) zalf en N-acetylcysteine (Fluimucil) tabletten. Calcium influx blockers als verapamil (Isoptin), nifedipine (Adalat) en nicardipine (Cardene), waarvan gemeld wordt dat zij scavenger-capaciteiten bezitten, worden gebruikt om de doorbloeding in het aangedane ledemaat te normaliseren.
- Om de doorbloeding te verbeteren kan men ook gebruikmaken van ketanserine (Ketensin).
2. Invasief:
- Injecties in spierweefsel met bijnierschorshormonen (intramusculaire corticosteroïden).
- Infusies met mannitol; de werking hiervan is niet onomstotelijk aangetoond.
- Lokale injectie met corticosteroïden om lokale ontstekingsverschijnselen op pijnpunten en triggerpoints te verminderen, in het bijzonder als men vermoedt dat dergelijke pijnpunten de PD-klachten versterken of in stand houden.

Fysiotherapie
Fysiotherapie moet 'binnen de pijngrens' gegeven worden. Dit is gunstig voor de doorbloeding en voorkomt dat het lichaamsdeel immobiel en stijf wordt. Methoden als ijspakkingen, wisselbaden, bindweefselmassage, oefentherapie en manuele therapie kunnen worden toegepast. Ook de ergotherapeutische benadering van Posttraumatische Dystrofie kan van belang zijn omdat de behandeling gericht is op de dagelijkse aanpassing van activiteiten: het nemen van belastingbeperkende maatregelen (hulpmiddelen en aanpassingen) en oefeningen gericht op het functioneren in het Algemeen Dagelijks Leven (ADL). Onderzoek heeft aangetoond dat gedoseerde fysio- en ergotherapie als aanvulling op scavenger-therapie positieve effecten heeft op het herstel bij Posttraumatische Dystrofie.
Sinds kort is een methode ontwikkeld waarbij fysiotherapie wordt uitgevoerd waarbij pijn kan optreden: de zogenaamde 'Macedonische therapie'. Wetenschappelijk zal moeten worden onderzocht in hoeverre deze therapie effectief is op korte en lange termijn en bij wie de aandoening de klachten doet toenemen.

TENS
Speciaal voor de pijnklachten kan TENS enig effect hebben, maar het is zeker niet de therapie van de eerste keuze. Bij de chronische vormen van Posttraumatische Dystrofie viel de effectiviteit (33%) tegen.

Psychologische ondersteuning
PD-patiënten zijn ernstig beperkt in hun bestaan en psychologische ondersteuning bij de behandeling van de klachten moet dan ook zeker overwogen worden. De psyche beïnvloedt de pijnklachten en omgekeerd.
Bij chronische Posttraumatische Dystrofie moet de medische zorg zich toespitsen op adequate begeleiding van de patiënt. Neuromodulatie, het inbrengen van elektroden in de rug en elektrische stimulatie met behulp van een in het lichaam ingebrachte stimulator kunnen bij ernstige pijnklachten effectief zijn. Bij veranderingen van de stand van het lichaamsdeel door spierspanningsveranderingen kan een positief effect uitgaan van een in de rug geïmplanteerde katheter waardoor baclofen (Lioresal) wordt toegediend.